Ondanks dat ik erg gek ben op voetballen, hoopte ik dat vandaag het voetballen niet door zou gaan. Het is verschrikkelijk koud. Een kou die niet alleen koud is van koud, maar alsof het aan je huid blijft kleven en je overal achtervolgt, dat ook al kom je in een warme ruimte, dat die kou weigert zich los te maken van je huid. Maar dan krijg ik een telefoontje van mijn voetbalclub. Hoi Marcello, we gaan een oefenwedstrijd spelen. Ik zei: “Wat!! In die sneeuw??”Ja”, zei hij aan de andere kant van de telefoon. Ik zei: “In de sneeuw moet je skiën en niet voetballen”. Ik ben namelijk ook scheidsrechter en daarvoor ben ik gevraagd om het eerste elftal te fluiten. Ik zal mezelf goed inpakken en de eerste die commentaar heeft op mijn Eskimo- scheidsrechterskleding geef ik GEEL, tenminste, als mijn hand niet bevroren is, als ik die uit mijn zakken kan halen. Ik kan het ook afzeggen dacht ik, maar het spelletje is zo leuk. En je weet als mannen bij elkaar komen, worden er gedeeltes in onze hersenen geactiveerd die wij mannen alleen begrijpen. Hoe moet ik aan mijn vrouw uitleggen, dat er 22 mannen zijn, die in de sneeuw, in deze kou, anderhalf uur achter een bal aan gaan rennen en elkaar verrot schelden en een man in een zwart pak, die op een Eskimo lijkt met een fluit in zijn mond, daarachter aan hobbelt en daarna gezamenlijk mee gaat drinken en lachen in de kantine over grappen die nergens over gaan. denk dat ik me zo ga klaar maken om naar de wedstrijd te gaan, want het onbegrijpelijke mannengedeelte in mijn hersenen beginnen zich te activeren.