Hij doet niets hoor!

Bijna elke ochtend ga ik een ongeveer 8 kilometer joggen. Vroeger deed ik dit in het parkje bij mij om de hoek. Heerlijk om daar in de vroege ochtend te joggen. De lucht is zuiver, het is lekker rustig, ik hoef niet om te kijken of er auto’s aan komen rijden en ik hoef niet te stoppen voor stoplichten, want die zijn niet in het parkje. Maar waar ik wel voor moet op passen, zijn de loslopende honden in het park. Die honden vallen je aan of komen grommend op je af rennen. Soms zijn ze wel aan de riem, maar die is wel 4 meter lang. Wat heb je dan, dat de honden eigenaar aan de ene kant van de weg loopt en aan de andere kant hun hond. Je begrijpt het al, de weg is geblokkeerd. Ik moet om het hondje heen rennen. Vaak roepen ze nog: “Hij doet niets hoor!” Als je langs hun heen rent, vallen ze je aan. Zo heb ik tijdens het joggen al meer dan drie keer in één week moeten vluchten voor honden die mij aanvielen in het parkje. Achteraf zeggen die zelfde eigenaars:“dit heeft ie nog nooit gedaan”. Erger nog ze geven mij de schuld dat hun hond mij aanviel: “Hij is door het rennen van jou geschrokken”. Dit moet ik aanhoren, nadat ik het bijten overleeft heb. Ik heb besloten niet meer in het rustige parkje te gaan joggen, maar gewoon langs de straten, tussen de auto’s, de stoplichten, de uitlaatgassen, de scheefstaande straattegels en diepe gaten in de grond. Zelfs daar is het gevaarlijk om te lopen, niet vanwege de auto’s en alles er om heen, maar vanwege de loslopende honden. En elke keer roepen de hondeneigenaars weer het bekende kreetje: “Hij doet niets”……., “O dit heeft ie nog nooit gedaan”.