Home Algemeen Agenda Gorzenklok Web-kapel Geschiedenis Kerkgebouw Vr.Stichting


<=terug

Terugblik op het Liduina spektakel
(onderstaand artikel is verschenen in de Gorzenklok van december 2006)


Driemaal een volle kerk, een eigenzinnige uitbeelding van het leven van Liduina en een muzikaal en visueel spektakel. Dat zijn de kernwoorden waarmee de voorstellingen van 1, 3 en 4 november in onze kerk kunnen worden beschreven.

Om met het muzikale gedeelte van het levensverhaal van Liduina te beginnen; de toehoorders werden niet vermaakt met een 'Liduina-musical', waarbij de gebeurtenissen uit Liduina's leven op populaire melodieën de revue passeerden. In plaats daarvan had de voorstelling veeleer een mystiek karakter, met religieuze teksten die direct afkomstig leken uit de jaren dertig. De programmafolder spreekt over de uitvoering als een combinatie van een (verhalende) middeleeuwse traditie en een (mystieke) romantische traditie. Gedurfd, apart en toch ook wel interessant en onderhoudend.

De muziek was goed verzorgd. Componist Marco Kalkman had voor de voorstelling eigentijdse oratoriumachtige composities geschreven, die naadloos aansloten bij de mystieke sfeer van de teksten. Annette Rogers als Liduina maakte indruk en ook de koren zetten een mooie prestatie neer, waarbij het kinderkoor MaJa-kids een aparte vermelding verdient. Het maandenlang oefenen van alle koren wierp vruchten af!

Ronduit bijzonder was de wijze waarop een en ander visueel was verbeeld. De regie had besloten om het kerkgebouw, en met name de onheilspellende muurschilderingen van Wim Adolfs over de visioenen van Johannes, een grote rol in het gebeuren te geven. De koren waren geschminkt naar de schilderingen (ons Heilig Hartkoor zag eruit als de monsters die aan het einde der tijden oprijzen uit de zee en droeg mantels in de bijbehorende kleuren paars/zwart en blauw/groen) en soliste Annelies Prins, als engel, leek zo van de schildering te zijn afgestapt. Ook de uitbelichting van de fresco's van de ruiters van de Apocalyps, het Lam, de heilige Drie-eenheid en God voegde iets extra's toe aan de voorstelling.

Dat het gebruik van de in de jaren dertig gemaakte schilderingen en kerkgebouw niet geforceerd overkwam, had ongetwijfeld mede te maken met de teksten die uit dezelfde periode afkomstig leken te zijn.
Een andere verbintenis: onze eigen bouwpastoor Möller schreef in 1942 een boek over het leven van Liduina, dat meer aansluit bij het mystieke van Liduina dan dat het een levensbeschrijving is. En pastoor Möller was tevens de opdrachtgever van en nauw betrokken bij de grote muurschilderingen. Zo bekeken, is het nauwelijks meer opzienbarend dat Adolfs fresco's zo mooi aansloten bij de Liduina-voorstelling.

Verder zou het mij niets verbazen als ook de wijze waarop Liduina op haar ziekbed lag, is geïnspireerd op Adolfs Liduina-afbeeldingen uit onze kerk. Voor de bezoekers aan de uitvoering was dit niet te controleren; het metershoge podium had deze altaarstukken aan het zicht onttrokken.

Voor degenen die de voorstellingen hebben gemist: er gaan geruchten dat deze over twee jaar misschien nog een keer in onze kerk zullen worden opgevoerd. Nog even geduld!

Henry de Wolf

<=terug